TADEUSZ WROŃSKI



 

 

Tadeusz Wroński (1924 – 1998) urodził się w Skarżysku Kamiennej, na obrzeżach Gór Świętokrzyskich, gdzie spędził młodość i część wojennych lat. Od 1944 roku był żołnierzem Armii Krajowej, a wojenne doświadczenia na zawsze naznaczyły jego życie i malarstwo.

Ukończył studia w 1958 roku w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, w pracowniach profesor Marii Dawskiej i profesora Eugeniusza Gepperta. Przez wiele lat był członkiem wrocławskiego Związku Polskich Artystów Plastyków. Od połowy lat 60-tych do początku lat 90-tych Tadeusz Wroński regularnie prowadził zajęcia plastyczne dla młodzieży w Państwowym Ognisku Kultury Plastycznej.

Najważniejsze miejsce to pracownia Tadeusza Wrońskiego, nazywana przez nas „gołębią”, mieszcząca się na poddaszu kamienicy przy ulicy Zielińskiego, gdzie, kompletnie oddany swojemu malarstwu, żył, tworzył, podejmował licznych gości, snuł opowieści, dokarmiał gołębie. Na hasło „Idziemy do Tadeusza!”, miejsce to wypełniało się artystami, znajomymi, galernikami i kolekcjonerami. Kolorowy tłum siedział, pił, dyskutował nie tylko o sztuce, a Tadeusz Wroński zupełnie naturalnie wkraczał w rolę gospodarza. Często jednak, podczas tych spotkań, nagle wyłączał się i zapalając papierosa zaczynał malować. W ciągu kilku minut stawał się zupełnie nieobecny. Po jakimś czasie gwar stopniowo cichł, pracownia pustoszała, zostawał tam malarz i jego gołębie. Dla Tadeusza Wrońskiego ważne było malować tak, aby można było czuć atmosferę zamkniętą w obrazie. Mocna kompozycja i wewnętrzna architektura obrazu, gęsta faktura farby i widoczny, pewny gest malarski, jednak przede wszystkim praca kolorem (można dostrzec fascynację Wrońskiego kapistami) to główne atrybuty jego obrazów. Cykle Wojenka czy Pax to reperkusje lat wojennych, cykl Muzycy i Cyrkowcy to z całą pewnością przywoływanie przeżyć z dzieciństwa, lecz większość z zachowanych czy aktualnie dostępnych płócien świetnie wytrzymała próbę czasu, a ich interpretacje mogą być dzisiaj szersze i bardziej uniwersalne.

Jego prace prezentowałam w 1979 roku w galerii Zamku Leśnickiego we Wrocławiu, a w 1996 w Galerii pod Plafonem w Bibliotece Dolnośląskiej. Tadeusz Wroński zmarł w 1998 roku. Od tej pory jego prace pozostawały niedostępne dla publiczności i powoli popadały w zapomnienie.

Twórczość Tadeusza jest niezwykle charakterystyczna, spójna i ważna dla wrocławskiej kultury. Pragnę przypomnieć ją publiczności, zainteresować nią młodsze pokolenie odbiorców, ale także uruchomić dyskusję wokół postaci Tadeusza Wrońskiego i jego niezwykłego malarstwa.

Maria Dziedziniewicz
Galeria M

 

© sZAFa 2017
Wszelkie prawa autorskie zastrzeżone i prawnie chronione. Przedruk materiałów w części lub całości możliwy tylko i wyłącznie za zgodą autora.